دفاع مقدس
دفاع مقدس
جواد چپردار
چگونه، میشود مردمان یک کشور سال ها پس از پایان یک جنگ خانمانسوز،سالروز وقوع یک حادثه مملو از تهاجم،تخریب و انفجار را در یک هفته با نام “دفاع مقدس” گرامی داشته و برای گرامیداشت خاطرات دوستان شهید،رزمندگان،ایثارگران و خانواده های معزز ایشان جشن پیروزی برپا می نمایند؟
مگر، خاطرات مرگ و زندگی،تیر و ترکش،خون و خاکریز که هشت سال مجال فراقت و تحصیل جوانان این مرز و بوم را صرف حضور در میدان های جنگ تحمیلی نمود، واجد کدام دستاورد ارزشمندی بوده است که از آن با عنوان دفاع مقدس یاد می شود؟
آری، دفاع به جهت آنکه ایران عزیز هیچگاه آغازگر هیچ جنگ یا تجاوزی نبوده است و مقدس به خاطر آنکه مکان،زمان و یادمان پرواز انسان های عاشق،لایق و ملکوتی به آسمان گوشه ای از بهشت برین در زمین بوده و تا ابد زیارتگاه راهیان نور خواهد بود.
آن، صورخونین از برخورد گلوله،سرهای شکافته از ترکش،پاهای قلم شده در میدان مین، پهلو های مجروح از خمپاره،ردِقناصه در پیشانی،لب های خشکیده از عطش،پیکرهای یخ زده در ماووت و چهره های سوخته در شلمچه و وداع آخرِ دوستان شهید را نمی شود از یاد بُرد یا در یادگار ماندگار رفیقان سفر کرده به نسیان سپرد.
هرگز، یادمان نمی رود خاکریز های جنون،مرداب های مجنون،صبحگاه دوکوهه،اردوگاه قلاجه،چادرهای کوثر،فین های غواصی،چترهای منور،سوت های خمپاره،معبر های مین،سیم های خاردار،بلند گو های بوقی،قرائت های واقعه،مناجات نورایی،روضه های ارضی،نوحه های آهنگران،دروازه های قرآن،تابلو نوشته ها،سربندهای یا زهرا،پلاک های نیمه،جشن های پتو و آن عهد اخوت که با رزمندگان در شب های عملیات بسته،پای آن قرار نانوشته ایستاده و تا زنده ایم،رزمنده ایم.
