تاکید رییس پارلمان شهری کرج بر تاثیرگذاری خبرنگاران در حل مشکلات مدیریت شهری

تاکید رییس پارلمان شهری کرج بر تاثیرگذاری خبرنگاران در حل مشکلات مدیریت شهری

روز خبرنگار که می‌رسد، معمولا مدیران از اهمیت رسانه می‌گویند، از دشواری‌های حرفه خبرنگاری یاد می‌کنند و از نقش خبرنگاران در آگاهی‌بخشی به جامعه سخن می‌گویند؛ اما ارزش واقعی این حرف‌ها را باید جایی بیرون از قاب عکس‌ها و مراسم‌های مناسبتی جست‌وجو کرد؛ آنجا که خبرنگار پرسش می‌کند، مدیر پاسخ می‌دهد و میان این دو، حق مردم برای دانستن شکل می‌گیرد.

مسعود محمدی، رییس شورای شهر کرج، به مناسبت روز خبرنگار تلاش‌های اصحاب رسانه در بازتاب اخبار مدیریت شهری و آگاهی‌رسانی به شهروندان را ستود و خبرنگاران را در زمره تأثیرگذارترین اقشار جامعه دانست؛ قشری که کارش برخلاف تصویری که گاهی از پشت میزهای آرام تحریریه دیده می‌شود، با سختی، فشار، محدودیت و مسئولیت سنگین همراه است.

خبرنگار شهری بیش از آنکه راوی ساختمان‌ها، پروژه‌ها و مصوبه‌ها باشد، راوی تصمیم‌هایی است که مستقیماً با زندگی مردم گره می‌خورد. پشت هر عدد در بودجه، هر پروژه عمرانی، هر جابه‌جایی مدیریتی و هر تصمیم شورای شهر، شهروندانی ایستاده‌اند که حق دارند بدانند چه چیزی درباره زندگی روزمره‌شان تصمیم‌گیری می‌شود و چرا چنین تصمیمی گرفته می‌شود.

شورای شهر کرج نیز چندی پیش برای برگزاری مراسم روز خبرنگار، سه میلیارد تومان بودجه تصویب کرد؛ تصمیمی که فارغ از چگونگی هزینه‌کرد آن، در روزهایی که رابطه میان نهادهای عمومی و رسانه‌ها بیش از هر زمان دیگری به اعتماد و گفت‌وگو نیاز دارد، قابل توجه به نظر می‌رسد.

شورای ششم کرج را می‌توان از منظر دیگری نیز با دوره‌های پیشین مقایسه کرد. در برخی شوراهای گذشته، اختلاف میان اعضای پارلمان شهری و خبرنگاران گاه از مرز نقد و پاسخگویی عبور می‌کرد و به شکایت و درگیری قضایی می‌رسید؛ اتفاقی که طبیعتادسایه سنگینی بر رابطه رسانه و مدیریت شهری می‌انداخت.

در شورای ششم، دست‌کم در سطح رفتار رسمی، چنین مسیری تکرار نشد. شورا در برابر نقد رسانه‌ای راه تقابل قضایی با خبرنگاران را انتخاب نکرد و همین موضوع می‌تواند بخشی از تغییر ادبیات میان مدیریت شهری و رسانه تلقی شود؛ تغییری که اگرچه شاید در ظاهر چندان بزرگ به نظر نرسد، اما برای خبرنگاری که قرار است بدون هراس سووال کند، معنای مهمی پیدا می‌کند.

البته همه چیز در این سال‌ها بی‌حاشیه هم نبوده است. در همین دوره، محل استقرار خبرنگاران در صحن شورا با یک دیوار از فضای اصلی صحن جدا شد؛ دیواری که در نگاه نخست شاید تصویری نمادین از فاصله گرفتن رسانه و مدیریت شهری به دست می‌داد. خبرنگاران آن سوی دیوار نشستند و اعضای شورا این سوی آن نشستند؛ اما واقعیت این است که فاصله میان خبرنگار و مدیر را نمی‌توان با چند متر دیوار اندازه گرفت.

خبرنگار اگر قرار باشد کار خود را درست انجام دهد، حتی از پشت دیوار هم سؤالش را می‌پرسد، مصوبه را دنبال می‌کند، عددها را کنار هم می‌گذارد، تناقض‌ها را پیدا می‌کند و از مدیر توضیح می‌خواهد. دیوار می‌تواند صندلی‌ها را از یکدیگر جدا کند، اما نمی‌تواند پرسش را محصور کند.

در این میان، مسعود محمدی، رییس شورای شهر کرج، در دوره مسوولیت خود بارها بر حمایت از خبرنگاران، پشتیبانی از رسانه و ضرورت رفتار حرفه‌ای و مناسب با اصحاب رسانه تاکید کرده است؛ رویکردی که در کنار مواضع علی قاسمپور، سخنگوی شورا، نمود دیگری نیز پیدا کرده است؛ پیگیری برای حمایت‌های مالی و پرداخت بسته‌های حمایتی به خبرنگاران را دنبال کرده است.

محمدی و قاسمپور در این مسیر تلاش کرده‌اند حمایت از خبرنگاران تنها در سطح حرف و تبریک روز خبرنگار باقی نماند و بخشی از دشواری‌های اقتصادی این قشر نیز دیده شود؛ هرچند روشن است که مشکلات خبرنگاری را نمی‌توان تنها با یک بسته مالی یا یک مراسم مناسبتی حل کرد.

خبرنگاری شغل روزهای سخت است؛ شغلی که در آن گاهی باید برای یک جمله از میان ده‌ها سند عبور کرد، برای یک عدد چند بار تماس گرفت و برای یک پرسش ساده، چندین در را کوبید. خبرنگار شهری نیز در نقطه‌ای ایستاده است که تصمیم‌های مدیران را به زبان مردم ترجمه می‌کند و صدای مردم را به اتاق‌های تصمیم‌گیری می‌برد.

از این منظر، رابطه شورا و رسانه را نباید یک رابطه تشریفاتی دید. شورا به رسانه نیاز دارد تا تصمیم‌هایش دیده و فهمیده شود و رسانه به شورایی نیاز دارد که نقد را تهدید تلقی نکند. این رابطه زمانی سالم می‌شود که نه خبرنگار از پرسیدن بترسد و نه مدیر از پاسخ دادن هراس داشته باشد.

شاید به همین دلیل، دیوار میان جایگاه خبرنگاران و صحن شورای شهر، بیش از آنکه یک دیوار فیزیکی باشد، آزمونی برای یک رابطه حرفه‌ای محسوب شود؛ اینکه آیا می‌توان در فاصله‌ای چند متری از یکدیگر نشست و همچنان گفت‌وگو کرد، پرسید، پاسخ گرفت، نقد کرد و نقد را تحمل کرد.

روز خبرنگار، بیش از آنکه روز تبریک گفتن به خبرنگار باشد، روز یادآوری یک مسئولیت مشترک است؛ مسئولیتی که یک سوی آن رسانه ایستاده است و سوی دیگر آن مدیریت شهری قرار گرفته است. میان این دو، شهر قرار دارد و مردمی قرار دارند که حق دارند بدانند در پارلمان شهرشان چه می‌گذرد.

قطعا بهترین تقدیر از خبرنگار نه یک مراسم پر زرق‌ و برق ، نه یک لوح تقدیر  و نه حتی یک بسته حمایتی باشد؛ بهترین تقدیر، ساختن فضایی است که خبرنگار بتواند بی‌هراس بپرسد و مدیر بتواند با آرامش پاسخ بدهد. در چنین رابطه‌ای، حتی اگر دیواری میان صندلی‌ها ساخته شود، میان رسانه و مردم فاصله‌ای ساخته نخواهد شد.