رسانه، ویترینِ بیجیره و مواجبِ آقایان نیست!
یادداشت ـ دعوت از خبرنگاران برای پوششِ کلنگزنیهای پرطمطراق و افتتاحهای نمایشی، برای برخی دستگاههای اجرایی به یک روتینِ «رفعِتکلیفی» تبدیل شده است. برنامههایی که در آن دوربینها و قلمها به خدمت گرفته میشوند تا عملکردِ مدیریتیِ نهاد مربوطه را در بوق و کرنا کنند، اما وقتی نوبت به «احترامِ حرفهای» میرسد، نگاهها به سمت جیبهای خالیِ روابطعمومی میچرخد!
پرداخت مبالغِ ناچیزی که حتی هزینه رفتوآمد و استهلاکِ تجهیزاتِ یک خبرنگار هم نمیشود، بیش از آنکه هدیه باشد، نوعی «توهین به شعورِ رسانه» است. مدیرانی که تصور میکنند با یک کارتِ هدیه یک یا دو میلیونی، میتوانند دهانِ قلم را ببندند یا با کمترین هزینه، بهترین بازتاب را بخرند، سخت در اشتباهند.
چرا این نگاهِ مقطعی و تحقیرآمیز، آسیبزاست؟
۱. نگاه ابزاری: دستگاهها باید بدانند خبرنگار، «پیمانکارِ تبلیغاتی» نیست که برای یک روز اجارهاش کنند و با چند ریال سر و تهِ قضیه را هم بیاورند. وقتی نگاهِ میزبان به خبرنگار «مقطعی» است، خروجیِ کار هم چیزی جز «روابطعمومیبازی» نخواهد بود.
۲. سقوطِ شأنِ رسانه: این پرداختهای حداقلی، فراتر از ابعادِ مالی، نشاندهنده نبودِ درکِ درست از جایگاهِ رسانه در مدیریتِ کشور است. وقتی خبرنگار در برنامه حضور مییابد، در واقع وقت و اعتبارِ خود را هزینه میکند؛ آیا این زمان و اعتبار در نزدِ آقایان مدیر، کمتر از هزینههایِ جاری و سلیقهایِ اداراتشان ارزش دارد؟
۳. دفعِ بهجایِ جذب: میزبانی که کرامتِ مهمانش را رعایت نمیکند، نباید انتظار داشته باشد که در بزنگاههای حساس، رسانه با «دل و جان» پایِ کارِ او باشد. این برخوردهای سخیف، نتیجهای جز بیرغبتیِ خبرنگارانِ حرفهای و تبدیلِ نشستهای خبری به جلساتی سرد و بیروح نخواهد داشت.
زمان آن رسیده که دستگاهها از این «فرهنگِ چانهزنی» در برخورد با اهالی رسانه دست بردارند. اگر برای برنامه هزینه میکنید، «احترام به خبرنگار» را جزوِ لاینفکِ هزینههایِ جاریتان ببینید؛ در غیر این صورت، این نمایشهای رسانهای نه تنها دردی از شما دوا نمیکند، بلکه به اعتبارِ سازمانتان نیز چوب حراج میزند.
توانگر
